Köşe Yastığı

Siz bu satırları okurken ben sıkıntıdan çatlamış olacağım. Çünkü; köşe yastığı oldum ben!

Köşemden bildiriyorum…

Geçen Cumartesi tekrar nst için doktora gittiğimizde ciddi doğum sancılarım çıktı. Doktorum, eşim hep birlikte çok korktuk. Çünkü pek bişi hissetmiyordum. Henüz çıkmaması gerekiyordu bu sancıların. Rahmi sakinleştirmek için ilaç verilse de kısçe buna tepki verdi. İlaçları kabul etmedi. Banada tek seçenek kaldı. Yatmak, uzanmak, dinlenmek, yürümemek… Cumartesiden beri sürekli yatıyorum. Bu benim için cehennem azabı gibi bişi. Bana verilebilecek en büyük ceza. Çünkü ben şu; her şeyi kendisi yapmalı, gözleriyle görmeli, ruhuyla hissetmeli denen kontrol manyaklarındanım. Oğlumu okula anneannesi ve dedesi götürüyor. Dolabını onlar yerleştiriyor. Alışverişlerimi onlar yapıyor. Eşim, yarım kalan işlerimizi hallediyor. Ve ben sadece evdeki köşemden onlara el sallayabiliyorum. Sağlıkla gelişimini tamamlasın, zamanına kadar beklesin de kızım, gerisi mühim değil.

Kızıma;

Evdeki şen kahkahaları duydukça aramıza bir an evvel katılmak isteyen kızımız, sana söylüyorum. Az daha oyalan. Kordonunla oyna, amniyon sıvısı yut. Çok az kaldı. Yakında çok eğleneceğiz.

Leave a reply